"මල්ලි… මල්ලි…!”
උදෑසන නිහඬතාවය බිඳ දමමින් ජගත්ගේ හඬ චරිත්ගේ කාමරයේ දොරට තට්ටු කරන හඬ සමඟ මුසු විය. ඒ හඬ චරිත්ගේ සිහින ලෝකය කම්පනය කරමින්, ඔහුව නැවත යථාර්ථයට රැගෙන ආවේය. ඊයේ රාත්‍රියේ මිතුරන් සමඟ ගත කළ ප්‍රීතිමත් හෝරාවන්ගේ මතකයන් හිස තුළ මීදුමක් සේ පැතිර යද්දී, ඔහු දැඩි අපහසුවෙන් ඇඳෙන් නැගිට්ටේය. ඇඟට දැනෙන විඩාබර බවත්, හිසේ කැරකැවිල්ලත් සමඟ ඔහු දොර විවර කළේ දෑස් පවා හරියට ඇර ගැනීමට නොහැකිවය.
“මොකද අයියේ මේ නිවාඩු දවසේ උදේ පාන්දරම මගේ නින්ද කඩන්නේ?” ඔහුගේ හඬේ වූයේ නිදිමතේ ගොරෝසුවයි.
ජගත්ගේ මුහුණේ වූයේ තරහවකට වඩා සැලකිල්ලකි. “නිවාඩු තමයි මල්ලි. ඒත් ඔහේගේ බයික් එක මිදුලේ තෙමෙනවා. ෆෝන් එකත් එළියේ. ඊයේ රෑ සිහියක් පතක් තිබුණේම නැද්ද?”
චරිත් කිසිවක් නොකියා මිදුල දෙස බැලුවේය. රාත්‍රියේ ඇද හැලුණු සියුම් වැහි පොදෙන් බයිසිකලයේ ආසනය දිලිසෙමින් තිබිණි. “වදයක් නොවී යනවද අයියේ…” ඔහු මැසිවිලි නගමින් නාන කාමරයට වැදුණේය. ජගත්ගේ සැලකිල්ල ඔහුට ඇතැම් විට වදයක් සේ දැනුණද, ඒ පිටුපස ඇති සෙනෙහස ඔහු නොදැන සිටියා නොවේ.
“අහන්නකෝ, අක්කා එක්ක එයාලගේ මහ ගෙදර පැත්තේ පොඩ්ඩක් ගිහින් එන්න දවල් වෙලා. මම හෙටත් නිවාඩුවක් දාන්න බලන්නම්,” ජගත් කීවේය. නාන කාමරය තුළින් ඇසුණේ ගලා යන වතුරේ හඬ පමණි. චරිත් නිදිමතේම ඒ වචන අසා සිටියත්, පිළිතුරක් දීමට තරම් සිහියක් ඔහුට නොවීය.
“ඇහුණාද මම කියන දේ?” ජගත් නැවතත් ඇසුවේය.
“හරි හරි! ඇහුණා! ඕක කියන්නද උදේ පාන්දරම මාව ඇහැරෙව්වේ?” චරිත්ගේ හඬ දොර අතරින් රිංගා ආවේය.
“මොන පාන්දරද, වෙලාව නවයත් පහු වෙලා.”
ඒ වචන ඇසීමත් සමඟ චරිත් තමාටම මුමුණා ගත්තේය. “දෙයියනේ, දවසම නිදාගෙන නේද මම?”
ජගත් කාර්යාලයේ වාහනයේ නළා හඬත් සමඟ, “මම යනවා කසුනි!” යැයි කියාගෙන නිවසින් පිට විය. ඔහුගේ කාර්යබහුල ජීවිතය ඔහුට පවුලේ දේවල් ගැන සිතන්නටවත් ඉඩක් ලබා දුන්නේ නැත. චරිත් ස්නානය කර, අලුත් ඇඳුමක් දමාගෙන මුළුතැන්ගියට එන විට, කසුනි නිවස අස්පස් කරමින් සිටියාය. චරිත්ගේ බයිසිකලයත්, මිදුලේ තෙමෙමින් තිබූ ඔහුගේ දුරකථනයත් ඇය ඒ වන විටත් ගේ ඇතුළට ගෙන, පිළිවෙලකට තබා තිබිණි. මේ නිවසේ ඔහු වෙනුවෙන් නිතරම අවධානයෙන් සිටින එකම කෙනා ඇය බව චරිත්ගේ සිතට නැවතත් සිහි විය.
“ආහ්, උදේම වැඩ පටන් අරන්ද?” චරිත් ඇසුවේ ඇගේ වෙහෙස නොබලා ක්‍රියා කරන දෑත් දෙස බලමිනි.
ඇය ඔහු දෙස බලා මෘදු සිනහවක් පෑවාය. “ඔයාට නම් අද පුදුම නින්දක් ගියේ. වෙනදට හැමෝටම කලින් ඇහැරෙන කෙනා,” ඇගේ හඬේ වූයේ සැහැල්ලු විහිළුවකි.
“නිවාඩු දවසක සතුට විඳින්න එපැයි. අවුරුද්දටම ලැබෙන නිවාඩු දවස් ටිකනේ මේ,” ඔහු කීවේ පුටුවක් ඇද වාඩි වෙමිනි.
“පිස්සා.”
“බඩගිනියි. මොනවද කන්න තියෙන්නේ?” චරිත් අසමින් කසුනි අසලින් සිට ගත්තේය. ඔහු ඇයට ඉතා සමීපව සිටින විට, ඇගේ සිරුරෙන් නැගෙන සියුම් සුවඳත්, ඇගේ හුස්ම වැටෙන රිද්මයත් ඔහුට දැනෙමින් තිබිණි. ඒ සමීප බව නිසා කසුනිගේ දෑතේ වූ ක්‍රියාව මොහොතකට නැවතිණි. ඇය හිස හරවා ඔහු දෙස බැලුවාය. ඒ බැල්ම තුළ වචනවලින් කිව නොහැකි ආතතියක්, නොකියූ කතාවක් ගැබ්ව තිබිණි. ඒ දෑස්වල වූයේ තනිකමකි. ජගත්ගේ කාර්යබහුල ලෝකය තුළ අතරමං වූ ගැහැනියකගේ තනිකමයි.
“ස්ස්ස්… අයියා ගියා විතරයි,” ඇය කීවේ සැරෙන් වුවද, ඒ හඬ යට සැඟවුණු චකිතයක් සහ බියක් විය. ඒ වචන පිටුපස “අපි අතරේ සීමාවක් තියෙන්න ඕන” යන නොකියූ අවවාදය ගැබ්ව තිබිණි.
“ඉතින් අයියා ගියාම මල්ලිට බඩගිනි වෙන්නේ නැද්ද?” ඔහු ඇසුවේ ඒ සීමාවන් බිඳ දමන්නට මෙන්, සෙල්ලක්කාර හඬකිනි.
“බඩගින්නට මාව කන්නද හදන්නේ? ඉඳිආප්ප හැදුවේ. ගිහින් කන්න,” ඇය ඔහුගේ බැල්මෙන් මිදී අහක බලා ගනිමින්, නැවතත් තම වැඩෙහි නිරත වූවාය.
“උදේ කෑමට කලින් වෙන මොනවත් නැද්ද?” ඔහු ඇසුවේ ඇගේ දෑස් දෙස කෙලින් බලමිනි. ඔහුගේ ඒ බැල්මෙන් ඇගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. ඇය ඔහුව මෘදුවෙන් තල්ලු කර, “යනවා මෝඩයා,” කීවේ තම සිතේ හටගත් හැඟීම් සඟවා ගැනීමට දරන අසාර්ථක උත්සාහයකිනි.
චරිත් කෑම මේසයට ගොස් වාඩි විය. නිහඬතාවය බිඳිමින් කසුනි කතා කළාය. “ඔයා ඊයේ කිව්වට මොකුත් වුණේ නෑ කියලා, අයියා උදේ හොඳටම සතුටින් හිටියේ. හෙට නිවාඩු දාන්නත් බලනවා කිව්වා.” ඇගේ හඬේ වූයේ බලාපොරොත්තුවක සේයාවකි. ජගත් සමඟ ගත කරන නිස්කලංක දවසක් ගැන ඇය සිහින දකින්නට ඇත.
“එහෙමද? ඒ කියන්නේ මගේ උත්සාහය සාර්ථකයි වගේ,” චරිත් කීවේ සිනාසෙමිනි. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ ඔවුන් දෙදෙනාගේ පළුදු වූ සම්බන්ධය නැවත ගොඩනගන්නට උදව් කිරීමට පමණි.
“කට වහගෙන කනවා. මම නාගෙන එන්නම්. බඩු ටිකක් ගේන්නත්, අම්මලාගේ ගෙදර යන්නත් ඕන.”
පසුව දෙදෙනාම සුපිරි වෙළඳසැලට ගියහ. මිනිසුන්ගෙන් පිරුණු ඒ ස්ථානයේදී පවා, ඔවුන් දෙදෙනා අතර නොපෙනෙන බැඳීමක් විය. අහම්බෙන් මෙන් ඔවුන්ගේ දෑත් එකිනෙක ගැටෙන විට, විදුලි සැරයක් වැදුණා සේ දෙදෙනාටම දැනුණි. ඔවුන් වචන නොදොඩා, බැල්මෙන් පමණක් බොහෝ දේ කතා කළහ.
ඔවුන් බඩු රැගෙන කසුනිගේ මවගේ නිවසට ගොස්, අනුරාධපුර වන්දනාව ගැන කතා කළහ. ජගත්, කසුනි සහ ඇගේ මව පසුදා පාන්දරින්ම ගමනට පිටත් වූ අතර, චරිත් නිවසේ තනි විය. කසුනි යන මොහොතේ ඔහු දෙස බැලූ බැල්ම, “ඔයත් ආවා නම් හොඳයි” යැයි කියන්නාක් මෙන් ඔහුට දැනිණි.
දින දෙකකට පසු, ඔවුන් ආපසු එන විට අධික වර්ෂාවක් ඇද හැලෙමින් තිබිණි.
“වැස්සත් අරගෙනම ආවේ. මම හිතුවේ රෑ වෙයි කියලා,” චරිත් කීවේ දොර අරිමිනි.
“මෙයාට වැඩට යන්න හදිස්සියක් තිබුණානේ. නැත්නම් දඹුල්ලෙත් ටිකක් කරක් ගහලා එන්න තිබුණා,” කසුනි කීවේ ජගත් දෙස බලමිනි. ඒ වචනවල වූයේ නොලැබුණු අවධානය ගැන සියුම් වේදනාවකි. ඔවුන් දෙදෙනා අතර වූ ඒ විරසකය චරිත්ට හොඳින්ම දැනිණි.
ජගත් නාගෙන නැවතත් වැඩට ගියේ, “එද්දී රෑ වෙයි,” කියාගෙනය. ඔහුගේ ලෝකය වූයේ ඔහුගේ රැකියාව පමණි.
සතිය සුපුරුදු පරිදි ගෙවී ගියේය. චරිත්, කසුනි සමඟ යම් සීමාවක සිටීමට දැඩි උත්සාහයක් ගත්තේය. නමුත් දෛවය ඔවුන් වෙනුවෙන් වෙනත් සැලසුමක් සූදානම් කරමින් තිබිණි. දිනක් සවස් වරුවේ, චණ්ඩ මාරුතයක් සමඟ ධාරානිපාත වර්ෂාවක් ඇද හැලෙන්නට විය. අහස කළු වලාකුළින් බර වී, මුළු පරිසරයම අඳුරු පැහැ ගැන්වී තිබිණි. කසුනි කාර්යාලයේ සිට චරිත්ට පණිවිඩයක් යවා තිබුණි: “මල්ලි, හුළඟක් එනවාලු. පරක්කු නොවී ගෙදර එන්න.”
කසුනි වැස්සට පෙර නිවසට පැමිණියත්, චරිත් තවමත් සිටියේ නැත. ජගත්ගේ දුරකථනයද ක්‍රියා විරහිත විය. තද වර්ෂාවත්, ගස්වැල් බිඳ දමමින් හමා යන හුළඟේ බිහිසුණු හඬත් මැද, කසුනි නිවසේ තනිවම බියෙන් ගැහෙන්නට වූවාය. ඇය නිවසේ සියලු ජනෙල් දොරවල් වසා දමා, චරිත් එනතුරු මග බලා සිටියාය. සීතලට නයිටියට උඩින් හවුස් කෝට් එකක් දාගෙන, ඇය දොර අසලට වී ගේට්ටුව දෙස බලා සිටියේ හදවතේ වූ තනිකම සහ බිය දරාගෙනය.
ඒ අතරතුර, චරිත් බයිසිකලයේ තෙමෙමින්ම ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු විය. ඔහුගේ සිරුරෙන් වතුර බේරෙමින් තිබිණි. ඔහුව දුටු සැනින් කසුනිගේ සිතට දැනුණේ පුදුමාකාර සහනයකි. ඇය ඔහු දෙසට දිව ගියාය.
“කොහෙද මෝඩයෝ මේ වෙලාවේ ගියේ? මම කොච්චර බය වුණාද! අයියත් කතා කරන්නේ නෑ, ඔයත් නෑ. මම මේ ගෙදර තනියම. ඔයාලට මං ගැන චුට්ටක්වත් ගාණක් නැද්ද?” ඇගේ හඬේ වූයේ කෝපයට වඩා බියකි, තනිකමකි.
චරිත් ඇගේ දෑස් දෙස බැලුවේය. ඒ දෑස්වල කඳුළු පිරී තිබිණි. “කට වහගන්නවකෝ… ඔයා තනියම හින්දමයි මෝඩ ගෑනියේ මම වැස්සේ කොහෙවත් නොනැවතී තෙමි තෙමී ආවේ. බොරුවට කෑගහනවා.”
ඒ වචන ටික ඇගේ හදවතටම දැනුණි. ඒ වචන පිටුපස වූයේ ඔහු ඇය ගැන කොතරම් සිතනවාද යන්නයි. ඇගේ සිත උණු වී ගියේය. ඇය චරිත්ගේ දෑස් දෙසම බලා සිටියාය. “මෝඩයා…” ඇය කීවේ ඉතාම සෙමිනි, ඒ වචනයට ආදරයක්ද මුසු කරමිනි.
“හරි හරි, මම මෝඩයා තමයි. දැන් මේ මෝඩයට තුවායක් ගෙනත් දෙනවද?”
කසුනි ඔහු එනු ඇතැයි සිතා සූදානම් කර තිබූ තුවාය ඔහු අතට දුන්නාය. “ඔය ඇඳුම් ගලවලා නාගන්න. නැත්නම් අසනීප වෙයි.”
චරිත් තෙත ඇඳුම් මාරු කර, මිදුලේ වූ ෂවර් එකෙන් ස්නානය කළේය. සීතලේ වෙව්ලමින් ඔහු නැවත ගෙට එන විට, කසුනි තුවාය අල්ලාගෙන ඔහු දෙස බලා සිටියාය. හදිසියේ ගැසූ අකුණු එළියෙන් ඔවුන්ගේ සෙවණැලි බිත්තිය මත දිස් විය. “යමු යමු ඇතුළට. සීතලයි,” චරිත් කීවේ කසුනිවද ඇතුළට කැඳවාගෙනය.
දෙදෙනාම උණු තේ කෝප්පයක් බැගින් පානය කරමින් රූපවාහිනිය නැරඹීමට සාලයට ආවද, අකුණු ගැසීම නිසා එයද නැවතුණි. රාත්‍රී ආහාරයෙන් පසු ඔවුන් කතා කරමින් සිටින විට, එක්වරම මුළු ප්‍රදේශයම අඳුරේ ගිල්වමින් විදුලිය විසන්ධි විය. කට්ට කළුවරේ, කසුනි ඉටිපන්දම් දෙකක් පත්තු කළාය. ඉටිපන්දම් දැල්ලේ සෙලවෙන සෙවණැලි ඔවුන්ගේ මුහුණුවලට අද්භූත සුන්දරත්වයක් එක් කළේය.
“කරන්ට් එකත් ගියා. අයියා මොනවා කරනවාද දන්නේ නෑ,” කසුනි කීවේ කනස්සල්ලෙනි.
චරිත් ජගත්ට ඇමතුමක් ගත්තේය. “මල්ලි, කළුතර සයිට් එකේ ලොකු ප්‍රශ්නයක්. මට අද එන්න වෙන්නේ නෑ. කසුනිට කියන්න,” ජගත්ගේ හඬ දුරකථනයෙන් ඇසිණි.
කසුනි දුරකථනය තැබුවේ බර සුසුමක් හෙළමිනි. “වෙලාවට ඔයා හිටියේ, නැත්නම් මම තනියම…” ඇගේ හඬේ වූයේ පුදුමාකාර අසරණකමකි.
“මම ඉන්න නිසා තමයි අයියා එහෙම ගියේ,” චරිත් කීවේ ඇගේ සිත හදන්නටය. නමුත් ඒ මොහොතේ, තමා ඇය අසල සිටීම ගැන ඔහුටම පුදුම සතුටක් දැනිණි.
චරිත් නැගිට තම කාමරයට ගියේය. ටික වෙලාවකින් කසුනිද ඒ දෙසට ගියාය. “මොකද කරන්නේ?”
චරිත් මේසය උඩ සියුම්ව දුම්වැටියක් සකසමින් සිටියේය. ඒ ඔහුගේ ආතතිය අඩු කරගන්නා ක්‍රමය විය. “වැස්සේ සීතලට ඉන්න බෑ.”
කසුනි ඔහු අසලට ගොස්, “මම ඔයාට කිව්වා නේද ඔය දේවල්වලට පුරුදු වෙන්න එපා කියලා?” ඇය කීවේ මෘදු තරවටුවකිනි. ඇගේ සමීප බවත්, ඉටිපන්දම් එළියට දිස් වූ ඇගේ රුවත් චරිත්ගේ සිතේ කුණාටුවක් නිර්මාණය කළේය. ඔහු තමා සමඟම දරුණු සටනක නිරත විය. ඔහුගේ සහෝදරයාගේ බිරිඳ, තමාගේ නෑනැන්දනිය… ඒත් ඒ සියල්ලටම වඩා, තනිකමෙන් පෙළෙන, ආදරය සොයන ගැහැනියක් ඔහු ඉදිරියේ සිටියාය.
ඔවුන් නැවත සාලයට ආවේය. ඉටිපන්දම් එළියෙන් නැගෙන අඳුරේ, චරිත් සෝෆාවේ දිගා වී දුම්වැටිය දල්වා ගත්තේය. කසුනි ඔහු ඉදිරිපිට සෝෆාවේ වාඩි වී ඔහු දෙස බලා සිටියාය. ඒ බැල්මේ වූයේ වචනවලින් කිව නොහැකි ආරාධනාවකි, කෑදරකමකි. කසුනිටද තමාව පාලනය කර ගත නොහැකි විය. ඇයත් ගින්නෙන් දැවෙමින් සිටියාය.
වචන නිහඬ වූ ඒ මොහොතේ, ඔවුන්ගේ හදවත් එකිනෙකාට කතා කළේය. කාලය නතර වූවා සේ ඔවුන්ට දැනිණි. පිටත ඇද හැලෙන වර්ෂාවේ හඬත්, ඉටිපන්දම් දැල්ලේ සියුම් නැටුමත් පමණක් ඒ නිහඬතාවයට සාක්ෂි දැරීය. තමාගේ පාලනයෙන් මිදුණු චරිත්, නැගිට කසුනි අසලට ගියේය. ඔහු ඇගේ දෑත් මෘදුවෙන් අල්ලා ගත්තේය. ඒ ස්පර්ශයත් සමඟ, මෙතෙක් කල් සඟවාගෙන සිටි සියලු හැඟීම් පිටාර ගලා ගියේය. ඔහු ඇයව තමා වෙතට ලං කරගනිද්දී, කසුනි කිසිදු විරෝධයක් නොදැක්වූවාය. ඒ ඉටිපන්දම් එළියෙන් නැගුණු අඳුරේ, වචනවලට පෙරළිය නොහැකි හැඟීම් දෙකක් එකිනෙක වෙළා ගත්තාය.
තවත් ඉවසා ගත නොහැකි වූ චරිත්, කසුනිව වඩාගෙන ඔවුන්ගේ නිදන කාමරයට ගෙන ගියේය. ඇඳ මත ඇයව හාන්සි කරවූ ඔහු, ඇගේ දෑස් දෙස බලා සිටියේය. ඒ බැල්ම තුළ වූයේ ආදරය, ආශාව සහ වසර ගණනාවක් සිතේ සිරවී තිබූ තනිකමේ වේදනාවයි.
ඒ රාත්‍රියේ, ඔවුන්ගේ ලෝකය ඔවුන්ටම සීමා විය. පිටත ඇද හැලුණු වර්ෂාව ඔවුන්ගේ සිතේ වූ කුණාටුවට දෙවැනි නොවීය. ඔවුන්ගේ හැඟීම් වචනවලට පෙරළුවේ නැත; ඒවා ක්‍රියාවෙන්, ස්පර්ශයෙන්, සහ හදවතේ ගැඹුරුම තැන්වලින් නැග ආ සුසුම්වලින් ඔප්පු විය.
“මොකද මේ කළේ?” රාත්‍රියේ නිහඬ බව බිඳිමින් කසුනි ඇසුවාය. ඇගේ හඬ වෙව්ලමින් තිබිණි.
“ඇයි?” චරිත් ඇසුවේ ඇගේ නළලත සිප ගනිමිනි.
“අනාගතේ ගැන හිතුවේ නැද්ද?”
චරිත් නිහඬව සිටියේය. ඔහුට පිළිතුරක් නොවීය.
“මට කමක් නෑ,” කසුනි කීවේ ඔහුගේ පපුවට තුරුළු වෙමිනි. “මට මේ තනිකම තවත් දරාගන්න බෑ. මට ඔයාව ඕන… මට ආදරයක් ඕන. මට… මට දරුවෙක් ඕන. ඔයාගෙන්.”
ඒ වචන චරිත්ගේ හදවතේ ගැඹුරටම කිඳා බැස්සේය. ඔහු ඇයව තවත් තදින් තුරුළු කර ගත්තේය. ඒ මොහොතේ, ලෝකයේ වෙන කිසිවක් ඔවුන්ට වැදගත් නොවීය.
කුණාටුව පහව යන තුරු දින තුනක්ම ඔවුන් නිවසටම කොටු විය. ඒ දින කිහිපය ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ සුන්දරම දින විය. ඔවුන්ගේ රහස් ලෝකය තුළ, ඔවුන් දෙදෙනා පමණක් විය. ඔවුන් එකට ඉව්වා, කතා කළා, සිනාසුණා, සහ එකිනෙකාගේ තනිකම මකා දැමුවා.
කාලය ගෙවී ගියේය. මාස දෙකකට පසු, චරිත් අලුත් රැකියාවක් සඳහා විදෙස්ගත විය. ඒ යන්නේ බර වූ හදවතකින් වුවද, කසුනිගේ සහ ඇගේ නූපන් දරුවාගේ අනාගතය වෙනුවෙන් බව ඔහු දැන සිටියේය. ඔහු ගොස් තවත් මාස කිහිපයකට පසු, කසුනිට දරුවෙකු ලැබුණි. ඒ දරුවාගේ දෑස්වල තිබුණේ චරිත්ගේ සිනහවමය. ජගත් ඒ දරුවාට තම පණ මෙන් ආදරය කළේ, ඒ තම ලෙයින් උපන් දරුවා යැයි සිතාගෙනය. ඔවුන්ගේ ආදරයේ රහස, ඒ කුඩා දරුවාගේ හුස්ම සමඟ සදාකල් ජීවත් වනු ඇත.
